Ogród Wrocławski

Ślimaki winniczki. Te największe w Europie oskorupione ślimaki, w Polsce objęte są częściową ochroną – można je zbierać tylko w maju i to za zezwoleniem wojewody. W naszym ogrodzie objęte są ochroną całkowitą. Cieszy nas ich obecność, więc napotkane w niewłaściwym miejscu przenosimy do tej części ogrodu, w której mogą czuć się dobrze i będą bezpieczne także przed naszymi działaniami.     Bo ślimaki co roku są wielkim utrapieniem właścicieli ogrodów. Szczególnie na wiosnę, kiedy w ciągu nocy potrafią zniszczyć świeżo posadzone kwiaty czy rozsadę warzyw. Te trzeba zwalczać. Zanim jednak wydacie im bezpardonową walkę warto zapamiętać, że sprawcami tych szkód są ślimaki nagie – duże i małe. Natomiast uszkodzenia roślin wyrządzone przez ślimaki oskorupione są sporadyczne i nie mają większego znaczenia w uprawie ogrodniczej. Warto przy tym mieć świadomość, że większość z nich spełnia ważną rolę w rozkładzie  i  obiegu  materii  organicznej  w  przyrodzie.

Ropucha szara. To największa z żyjących w Polsce ropuch. W przejętym przed laty ogrodzie zauważyliśmy brzydką, prawie czarną, niedużą żabę. Siedziała w norze koło kompostownika. Ponieważ robiła wrażenie zadomowionej w tym miejscu postanowiłem nie zasypywać nory, lecz jedynie  nakryć ją deską  i to w ten sposób, by mieszkanka mogła stamtąd swobodnie wychodzić.
Przez dwa lata spotykaliśmy się kilkakrotnie, potem był rok przerwy, a w ubiegłym roku oniemiałem, kiedy spotkaliśmy się oko w oko. Przed domkiem siedziała potężna szara ropucha. Zrobiłem zdjęcia i przestałem przeszkadzać. Zainspirowany pewnym podobieństwem nazwałem ją Ropuch Jarek.
      Teraz zasługiwała już by dowiedzieć się o niej czegoś więcej.  Okazuje się, że ropuchy są silnie przywiązane do swojej stałej kryjówki, na którą obierają nory kretów lub innych gryzoni, szpary między korzeniami drzew lub gęste krzewy.  
      Prowadzą wieczorny i nocny tryb życia na lądzie. Polują na duże dżdżownice, nagie ślimaki, owady, pająki, drobne kręgowce – inne płazy, gady, a nawet małe gryzonie i pisklęta ptaków. Są bardzo pożyteczne w walce ze szkodnikami ogrodów i pól.
      Samce dorosłych osobników osiągają długość 10 cm, a samice ponad 12 cm, więc tak sobie myślę, że męskie imię chyba nie było trafnie dobrane, ale to podobieństwo… 

Mazurek. Bliski krewny wróbla domowego, ale nieco od niego mniejszy i mniej liczny. Osiąga średnio: długość ciała ok. 14 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 22 cm i wagę ok. 25 g. Samiec i samica są jednakowo ubarwione. Mazurek ma czekoladowy wierzch głowy i krótki, czarny krawacik pod dziobem. Na białym policzku ma czarną plamkę, której brak u wróbla domowego. Na skrzydle widoczne są dwie białe pręgi (wróbel domowy ma tylko jedną pręgę). Mazurki odżywiają się nasionami, okruchami chleba, odpadkami ze śmietników, a wiosną również owadami, którymi karmią też młode.
      W tym roku mazurki uprzedziły sikorki, dotąd stałych lokatorów ogrodu i pierwsze zajęły budki. Sezon lęgowy trwa od kwietnia do lipca. W tym czasie mazurki wyprowadzają podobno 2-3 lęgi, ale w naszych budkach nigdy nie zdarzyły się w jednym roku dwa lęgi.
      W jednym lęgu samica składa 5-6 jaj. Jaja wysiaduje na zmianę z samcem przez 11-14 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok. 15-16 dniach. W Polsce mazurek jest pod ochroną.

Krzyżak ogrodowy. Buduje koliste sieci wśród roślin, a także w zakamarkach rynien i okapu. Łapie owady porażając je jadowitym ukłuciem, ale dla człowieka jest niegroźny.