siwa
    
        Popularne powiedzenie „nie kracz, nie kracz” wzięło się prawdopodobnie od wrony, której od dawna przypisywano złe intencje. Jeszcze dziś można spotkać osoby, które uważają, że siedząca na płocie wrona swoim charakterystycznym „kraa – kraar ” krakaniem zapowiada jakieś nieszczęście dla domu. Z tego względu ptaki te często, w wielu regionach, nie cieszą sympatią ludzi. Tymczasem…

       W Polsce są dwa gatunki wron: wrona siwa (Corvus corone cornix ) oraz wrona czarna, zwana też czarnowronem ( Corvus corone corone). O ile wrona siwa występuje na całym obszarze kraju, to wrona czarna jedynie na zachodzie i południu w terenach górskich.
      Teraz o wronach siwych. Ptaki te trzymają się raczej terenów rolniczych, obrzeży lasów, nadrzecznych zarośli, a w miastach gnieżdżą się przede wszystkim w starych parkach, nad rzekami  i w okolicach ogrodów działkowych. W odróżnieniu od gromadnie żyjących gawronów wrony siwe są samotnikami tworzącymi najwyżej skupiska kilku par.
      Pary są sobie wierne, tworzą związki monogamiczne. Gniazda budują z patyków na najwyższych gałęziach dużych drzew. Środek gniazda umacniają gliną i wyścielają suchą trawą, mchem, sierścią, włosami. W kwietniu a najpóźniej w maju składają 3-6 zielonkawych, nakrapianych jaj, które wysiaduje wyłącznie samica. Młode lęgną się po  ok. trzech tygodniach. W karmieniu uczestniczy też samiec. Rocznie para wyprowadza tylko jeden lęg. Młode ptaki zdolne są do lotu już po pięciu tygodniach, a zdolność rozrodczą osiągają pod koniec drugiego roku życia.
       Mają doskonały wzrok  oraz sporo inteligencji, która ułatwia im zdobywanie pokarmu. Potrafią rozbijać o kamień muszlę ślimaka, skorupę orzecha włoskiego,  czy kość, z której wyjadają szpik. Kiedy muszą szybko uciekać ze skradzionym jajem, robią w nim dziurkę, by łatwiej je było uchwycić i przenieść. Są wszystkożerne – zjadają owoce i nasiona, owady ( na wiosnę towarzyszą oraczom w poszukiwaniu pędraków), drobne płazy, gryzonie, pisklęta, padlinę, jaja ptasie a czasami także młodą zwierzynę, zaś w miastach wszelkiego rodzaju odpady żywności. Żerują głównie na ziemi, ale potrafią także odebrać zdobycz ptakom szponiastym. 
       Dorosłe wrony siwe ważą ok. 70 dkg, osiągają długość 44–50  cm, a rozpiętość ich skrzydeł waha się w granicach 95–105 cm. Choć są wyraźnie dwubarwne, często są mylone z czarnymi, stadnymi i hałaśliwymi gawronami. Podobnie jak wiele innych gatunków, wrony siwe są tylko częściowo ptakami osiadłymi. Większość wędruje. Od października do listopada nasze wrony lecą na południowy zachód Europy, a do nas przylatują na zimę wrony ze wschodu. Od marca do maja trwać będą przeloty powrotne. W to trzeba uwierzyć ornitologom, bo wrony nawet do przelotów nie zbierają się w większe skupiska.