Ogród Wrocławski

 Wśród ptaków lecących świtem na miejskie żerowiska z całą pewnością są też kawki. To najmniejsi przedstawiciele rodziny krukowatych. Trudno zrozumieć dlaczego kawki mylone są z wronami lub gawronami, ale jest pewne, że takie pomyłki są częste. Warto więc może przypomnieć choćby to, że wrony są siwo-czarne i dwukrotnie większe, a na zdjęciu poniżej można porównać kawkę z gawronem. Teraz już tylko o kawkach.

     Są wielkości wszechobecnych gołębi (długość ciała 30 cm), ale bardziej od nich smukłe. W Polsce występują dwa dość łatwe do odróżnienia podgatunki: zachodni ( Corvus monedula spermologus) z ciemną głową oraz wschodni (C.m. soemmeringii) z wyraźnie szarosrebrnymi bokami głowy, z czarną czapeczką i białą półobrożą. Kłopot w tym, ze zdarzają się jeszcze formy pośrednie, ale to zostawmy fachowcom.
      Podobnie jak  więksi bracia z rodziny krukowatych, również kawki w ubiegłym wieku masowo przeniosły się do miast, gdzie upodobały sobie poddasza, stropodachy, dzwonnice, kominy(!), a także dziuple starych drzew jako miejsca do zakładania gniazd. W kwietniu-maju samice składają 4-6 jaj, które wysiadują ok. 18 dni, a młode opuszczają gniazdo po 35 dniach. Mają tylko jeden lęg w roku.
      Samce pomagają samicom  w karmieniu piskląt od samego początku, jednak nigdy nie śpią w gnieździe. W okresie wychowywania młodych wieczorem zbierają się w niewielkie grupy i śpią w koronach okolicznych wysokich drzew.
      Podobnie jak inni przedstawiciele tej ptasiej rodziny, kawki zbierają pokarm na ziemi i jedzą praktycznie wszystko. Są częściowo osiadłe, lecz od października do listopada i od marca do kwietnia można zauważyć wzmożony ruch tych ptaków. To osobniki które przylatują tu na zimę z północno-wschodniej Europy.