SONY DSC

Dopiero w XIX wieku kwiczoły, które dotąd gniazdowały jedynie w północno-wschodnich rejonach naszego kraju, przesunęły swoje lęgowe areały na południe oraz przystosowały się do życia w pobliżu dużych siedzib ludzkich. Teraz spotkać je można na terenie całej Polski. Dobrze czują się wszędzie tam, gdzie znajdą osłonę większych zadrzewień. W dużych miastach chętnie zasiedlają obrzeża starodrzewów parkowych, a nawet zaglądają do ogrodów.

SONY DSC

SONY DSC

Należą do rodziny drozdów, wielkością są zbliżone do kosów. Mają szarą głowę, brązowe plecy i skrzydła, czarny ogon. Pierś i spód ciał jasnoszare z orchowym nalotem i wyraźnymi czarnymi plamami w kształcie grotów. W lecie łatwo je zauważyć, bo podobnie jak wszystkie drozdy najczęściej żerują na ziemi w charakterystycznej pozie z opuszczonymi skrzydłami i zadartym ogonem.

Są aktywne i wojownicze – niejednokrotnie widziałem jak kilka kwiczołów przegania znacznie większe od nich wrony siwe. Pomagają sobie przy tym nie tylko skrzeczącym, podobnym do sroki głosem. Podobno ich sprawdzoną bronią jest własny kał, którym obryzgują atakowanego wroga.

Gniazda budują z korzonków, traw, liści i gliny w rozwidleniu gałęzi wysokich drzew. Znoszą do 6 jaj, które wysiadują od 12 do 14 dni. W sprzyjających latach wyprowadzają dwa lęgi w ciągu roku. W wykarmieniu młodych biorą udział oboje rodzice.

Odżywiają się owadami, dżdżownicami, a w jesieni i zimie dodatkowo owocami drzew i krzewów. Głównie jarzębiną, głogiem, jałowcem. Bo choć są to ptaki wędrowne to jednak część ich populacji decyduje się na osiadły tryb życia.

SONY DSC

Kiedyś kwiczoły należały do ptaków łownych. Ceniono smak ich mięsa przesiąkniętego aromatem jarzębiny i jałowca. Dla lepszych efektów polowań zamiast strzelać łapano je w specjalne sieci. Jednak wprowadzona w 1952 roku ustawa łowiecka zakazała tego procederu, a od 1995 roku wpisano kwiczoły na listę gatunków chronionych.

Kwiczoł Turdus pilaris
Długość ciała – 22-27 cm
Rozpiętość skrzydeł – do 42 cm
Waga – 90-110 g