W sobotę kolejna wielka fala przechodziła przez Wrocław. Nasza mała Oławka rozlała się podobnie, jak 22 maja, co pokazywałem na blogu. I tym razem rzeka nie zalała ogrodów, ale żeby się do nich dostać trzeba było brnąć po kostki w wodzie. Wartki nurt znowu zatrwożył ludzi, a ptaki wodne przepłoszył – szczególnie kaczki z małymi rozpierzchły się w poszukiwaniu spokojniejszych miejsc. Czytaj Dalej »
Ta maleńka kaczuszka krzyżówka jest z nami już drugi dzień.
Kolejny dzień zimnej, deszczowej pogody i kolejny dzień „polowania” na pierwsze w tym roku kaczuszki. Wreszcie są. Jednodniowe. Bardzo szybkie. Matka utrzymuje je na środku rozlewiska, na razie w bezpiecznej odległości od brzegu.
Dla osób, na których śpiew ptaków robi wrażenie, kos jest śpiewakiem doskonałym. W miastach swoje koncerty samce rozpoczynają często już w lutym. Znawcy cenią te pieśni za bardzo dźwięczną, organową barwę głosu oraz dość wolne, melancholijne tempo. Najdonośniej słychać je wczesnym rankiem oraz wieczorem, kiedy codzienny gwar i szum nie osiąga jeszcze pełni swoich decybeli.
Pojawiły się wczesnym rankiem w Wielkanocną Niedzielę. Szybowały chwilę nad łąką, nad rzeką, czekały aż doleci reszta. I kiedy tylko te słabsze bociany się pojawiły, bez zwłoki poleciały razem dalej. Zatrzymają się dopiero tam, gdzie w jesieni pozostawiły swoje gniazda.
W tym roku wyjątkowo jesteśmy zmęczeni zimą. Coraz częstsze westchnienia do wiosny i wdawało się, że już, już… tymczasem w nocy zima wróciła. Rano wszystko było przykryte grubą warstwą świeżego białego puchu, jakby natura chciała nas kolejny raz przekonać, że świat w bieli wygląda równie bajkowo, jak w zieleni. Czytaj Dalej »
Wprawdzie bezchmurne niebo i piękne słońce, ale wiosny nie widać. Ciągle jeszcze leży śnieg i jest tak zimno, że aż trzeba nastroszyć piórka. Tymczasem natura podpowiada, żeby zacząć mościć gniazdo.
Aż trudno uwierzyć, że ten mało urodziwy ptak jest w prostej linii spokrewniony z majestatycznym żurawiem. Kiedy pływa, często wśród kaczek krzyżówek, jest sylwetką trochę do nich podobny, ale kiedy wychodzi na ląd bardziej przypomina swoją bliską kuzynkę kokoszkę, zwaną też kurką wodną – należą do tej samej rodziny chruścieli. Z tym, że znacznie mniejsza kokoszka to zgrabny, proporcjonalny ptaszek, natomiast łyska zaskakuje swoją pokracznością.
Na żer wyruszają bladym świtem, miejsca na nocleg zajmują długo przed zmierzchem. Wybierają najwyższe gałęzie i takie miejsca, na których w nocy nie zostaną upstrzone przez wyżej nocujących sąsiadów. Wiedzą, że jeśli zajmą na nocleg niższe piętrach, następnego dnia będą musiały znacznie więcej czasu poświęcić na poranną toaletę.
Na rozlewisku kolejny wędrowiec. Zatrzymał się tu na dobę. Ten urodziwy ptak to nurogęś – samiec w szacie godowej, którą nosi od grudnia do maja. Głowę ma czarną z zielonym, metalicznym połyskiem, na potylicy wyraźny garb z piór. Szyję i boki białe, pierś i spód białe z delikatnym łososiowym nalotem. Grzbiet czarny z białymi, szerokimi pasami po bokach, ogon popielaty, skrzydła białe z czarno-szarymi krawędziami. Nogi intensywnie czerwone. Dziób wąski, długi, zakończony hakiem – jak dziób ptaków drapieżnych. Nie był sam.
« Poprzednia strona — Następna strona »