Wczoraj huczne, zwłaszcza na Śląsku, imieniny Barbary. Dzisiaj patrzę w kalendarz – Krystyny. Jak to? Przecież od jakiegoś czasu Krystyny w całej Polsce razem, głośno obchodzą razem swoje imieniny 13 marca. Cóż, są pewnie i takie Krystyny, które bez rozgłosu, dzisiaj świętują. Te kwiaty z najlepszymi życzeniami są właśnie dla nich.

     Zimna jesień. Dni coraz krótsze. Mgły coraz częstsze. Codzienny start rozpoczynamy od skrobania szyby samochodu lub przytupywania na przystanku tramwajowym. Jest szaro, buro, w pośpiechu do codziennych zajęć trudno wykrzesać z siebie trochę optymizmu. Tymczasem w bezpośrednim zapleczu naszych domów nocne przymrozki i poranne mgły ujmująco stroją otoczenie kryształkami lodu.

Ogrodowe koty czeka teraz trudny okres. Nie zapominajcie o nich.

Prowadźże moje kroki w tej mogiły stronę,
Tam, gdzie sięga twój promień jasnością śród cienia.
Tam co wieczór przyklękam, w rozmyślaniach tonę,
Liter starych dotykam świętego imienia.  
                                                   
                                             Alphonse de Lamartine (1790-1869)
                                             twórca francuskiego romantyzmu

       Idea cmentarzy z grobami pod drzewami, wśród zieleni wywodzi się z angielskiego sentymentalizmu. To pod jej wpływem cmentarze zaczęto projektować tak, by stały się celem odwiedzin, miejscem kultu przodków, wspomnień o nich, modlitwy w ich intencji, a także zadumy nad przemijaniem.

Przepływała chmura ukośnie,
Zaplątała się cała w sośnie:
- Już cię teraz nie puszczę, chmuro,
będziesz moją wtórą naturą.
Korzeniami tkwię cała w ziemi,
w niebo wrosnę kłębami twemi
i pogrążę błękit w uwięzi
moich szumów, moich gałęzi…
A gdy umrzesz srebrną ulewą,
już nie poznasz gdzie ty, gdzie drzewo,
bo ta sama prowadzi droga
tu do ziemi, co tam do Boga.

                               Jan Brzechwa „Sosna”

     Rozchyliłem stulone płatki lilii i pokazałem jej wstydliwe wnętrze kwiatu.
     – Niech pan przestanie.
    Jeszcze nie wiedząc, lecz już przeczuwając widocznie, zaśmiałem się nagle i  nagle urwałem…
     – Bo?…
     Podniecające i sekretne były jej oczy, zmrużone niezdecydowaną odpowiedzią…
     Wtedy rozwarłem szeroko, na cztery strony białe ciało lilii i wilgotnymi wargami upieściłem wnętrze…
     A gdy podniosłem oczy – ona stała w pąsach, z rozfalowana piersią i błyszczącymi źrenicami.
     I uśmiechnąwszy się nikle ( pewno z warg moich , ufarbowanych żółtym pyłkiem ) – jakimś specyficznie wzruszonym i drżącym głosem powiedziała:
     – Pan jest wy-ra-fi-no-wa-nie  nieprzyzwoity!…

                                                                                           Julian Tuwim „Lilia”

Chcę z tobą być jak dawniej sam na sam,
By dobrze, tak jak dawniej, było nam.
Ja wiem jak ci jest trudno przemóc grób,
Lecz zrób to, jeśli możesz, dla mnie zrób…

Tu nic się nie zmieniło, tylko – czas…
Przyjdź do mnie nie na długo, chociaż raz,
I powiedz, tak jak dawniej: „Mały Jaś”,
Obejmij tak jak dawniej, lampę zgaś,

Do siebie na kolana znów mnie weź,
I siwe moje włosy dłonią pieść.

                 Jan Brzechwa, z wiersza „Ojciec”

                                                                                 Zdjęcia własne i zebrane

- Powiedz mi, jak mnie kochasz.
- Powiem.
- Więc?

- Kocham Cię w słońcu. I przy blasku świec.
Kocham Cię w kapeluszu i w berecie.
W wielkim wietrze na szosie i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach,
i gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona.
I gdy jajko roztłukujesz ładnie –
nawet  wtedy, gdy ci łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.
W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.
W górach. W morzu. W kaloszach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
- A latem jak mnie kochasz?
- Jak treść lata.
- A jesienią, gdy chmurki i humorki?
- Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.
- A gdy zima posrebrzy ramy okien?
- Zimą kocham Cię jak wesoły ogień.
Blisko przy twoim sercu. Koło niego.
A za oknami śnieg. Wrony na śniegu.

            K. I. Gałczyński  „Rozmowa liryczna”