W słoneczny dzień nawet mały pajączek ma swój wielki cień.

O zawilcach pisałem wiosną, ale teraz warto wrócić do tematu, bo kwitną zawilce japońskie, późne, obsypujące się atrakcyjnymi różowymi kwiatami od lata do jesieni. 

     Te okazałe, osiągające wysokość 50-80 cm rośliny lubią stanowiska półcieniste i żyzną, średnio wilgotną glebę. Są mrozoodporne. Ich kwiaty osiągają średnicę od 5 do 8 cm. Rozmnaża się je wiosną przez podział.
     Bardzo podobne do nich są nieco wyższe i posiadające bardziej różowe kwiaty zawilce pajęczynowate. Ich najbardziej rozpoznawalną cechą są omszone od spodu liście. 

Zawilec japoński – Anemone hupehensis

Zawilec pajęczynowaty – Anemone tomentosa  „Robustissima”

     W opisach podaje się, że dorasta do 1,5 m, jednak w moim ogrodzie większość roślin z kępy osiąga 2, a nawet 2,5 m. Każda z cienkich i wysokich łodyg zakwita wieloma pełnymi kwiatami o średnicy do 8 cm, Pod ich ciężarem, szczególnie po deszczu, łodygi łatwo się przewracają. Warto więc zapamiętać, że koniecznie trzeba im zapewnić, jeszcze przed kwitnięciem, stosowne podpory.
      Wybierając miejsce dla słoneczniczka trzeba także uwzględnić fakt, że jak większość wysokich roślin, dość szybko traci liście przy ziemi i kiepsko to wygląda. Unikniemy tego widoku sadząc obok takie rośliny, które przysłonią jego podstawę.
Słoneczniczek szorstki – Heliopsis helianthoides

     „Naprzeciw Tatr, między doliną nowotarską, a wężowatą kotliną Raby, wspięło się gniazdo dzikich Gorców. Od romantycznych Pienin rozdzielał je wartki kamienicki potok, a od spiskiej krainy odgraniczył je bystry Dunajec. Samotnie stoją nad wzgórzami. A wyżej jeszcze nosi głowę ojciec ich rodu, zasępiony Turbacz. Nie wiadomo kto go chrzcił i skąd mu to miano. Może stąd, że turbanem mgły przed deszczem owija łysą głowę, albo raczej, że widywano go zawsze w turbacji wiecznej.”

     Dużo było w tym roku korespondencji  na temat budek lęgowych. W mojej dorasta trzeci lęg mazurków. W otworze ciągle pojawiają się rozwarte dzioby, a dorosłe ptaki, nie zważając na upał, co chwilę napełniają je robalami.
Proszę bardzo, tym razem pajączek

Może ktoś podzieli się swoimi doświadczeniami z budką lęgową. Ile ptaszków udało się wychować w waszych ogrodach?

Już nie wróci, nie wróci
Młodości mojej burza.
Czas się przede mną króci,
A za mną wydłuża.
                                    Władysław Orkan

Bój to był ich ostatni? Ba, tego nie wiem…

     Te owoce śliwy zaatakowała brunatna zgnilizna drzew owocowych zwana także moniliozą. Ta najgroźniejsza choroba wirusowa śliw w takiej formie objawia się tuż przed okresem dojrzewania owoców.  Pokrywają się one gnilnymi, brunatnymi plamami,  skupiskami zarodników i wyciekająca tzw. gumą. Wcześniej,  bo już w czasie kwitnienia na zarażonych drzewach widać brunatnieniem i zamieraniem kwiatów oraz krótkopędów i spękania kory. Zawirusowane drzewa są mniej odporne na inne choroby oraz na mróz. Choroba atakuje także wiśnie, czereśnie, brzoskwinie, jabłonie, morele.

      Przyczyną brunatnej zgnilizny są, zarodniki zimujące na pędach i na zmumifikowanych, pozostających na drzewie owocach. Trzeba więc jeszcze w lecie, bezpośrednio po zbiorach  oczyścić drzewa z wszelkich widocznych objawów choroby, przyciąć i spalić gałęzie, a na wiosnę zastosować do ochrony drzew środki  chemiczne.
     Śliwy należy opryskać Miedzianem albo Topsinem tuż przed kwitnieniem bądź w początkowej fazie kwitnienia drzew. Jeśli jednak choroba mocno zaatakowała drzewo w tym roku, to w przyszłym warto powtórzyć opryskiwanie pod koniec kwitnienia. A jeśli zdarzy się mokra wiosna to fachowcy zalecają wykonać kolejne opryski na przełomie maja i czerwca oraz na miesiąc przed zbiorem owoców.

     Ta srebrzystozielona, puszysta, bardzo dekoracyjna roślina to bylica Schmidta, częściej rekomendowana przez sprzedawców jako Artemisia. Jest doskonałą rośliną na skalniaki. Lubi słoneczne stanowisko oraz ubogą, suchą, lekko kwaśną glebę.       Tak posadzona tworzy z delikatnych listków zwarte, niskie, półkoliste poduszki o średnicy do 30 cm.  W drugiej połowie lata zaczyna kwitnąć, ale drobne, bladożółte kwiatki nie zasługują na pielęgnację. Bez szkody można je ściąć jeszcze rozkwitnięciem. Przed zimą można ją obsypać grubym żwirem, lecz i bez tego na ogół radzi sobie z mrozem. Na wiosnę powinno się ją mocno przyciąć i nadać oczekiwany kształt.   

Bylica Schmidta – Artemisia schmidtiana „Nana”

My, koty, kochamy ciepło, ale w takie upały także szukamy kawałka cienia.