Zielone rzeźby królują przede wszystkim w przestrzeni miejskiej – w parkach, na skwerach, wśród okazałej architektury centrów miast, ale coraz częściej sztuka tworzenia zielonych obrazów i rzeźb uprawiana jest również w ogrodach.

Ulubionymi formami cięcia krzewów są kule i stożki, jednak przy odrobinie pomysłowości można stworzyć znacznie bardziej skomplikowane formy, a nawet przy ich pomocy załatwić porachunki z niemiłym sąsiadem.

       Kwitną róże. Teraz wymagają szczególnej uwagi. Zapatrzeni na kwiaty nie zawsze zwracamy uwagę na same krzewy, a tymczasem na nich pojawiają się często niepożądane pędy. Bo wszystkie róże znajdujące się w handlu są szczepione na podkładkach z dzikich róż. I otóż zdarza się, że właśnie z tych podkładek  wyrastają tzw. wilki, czyli dzikie pędy. Pokazują się zarówno na różach krzaczastych, jak i piennych.

     U tych ostatnich wyrastają z pnia, albo z gruntu, od szyjki korzeniowej. Łatwo je odróżnić, bo są mocne, z pierzastymi, jasnozielonymi, matowymi liśćmi. Proszę się nie łudzić, one nie wzbogacą krzewu, nie zakwitną równie pięknie jak pozostałe. One swoją witalnością krzew osłabiają. Należy je usuwać – odłamać u nasady lub odkopać i wyciąć. Na zdjęciu wyraźnie widać, że odrost jest grubszy od pnia róży.

     Większość krzewów ozdobnych kwitnie wiosną. Teraz obsypały się kwiatem krzewuszki, jaśminy, żylistki. Które ładniejsze? O tym można dyskutować. Które najpiękniej pachną? W tej sprawie nie może być sporu – oczywiście jaśminy, te najzwyklejsze, najstarsze, o kwiatach pojedynczych. Niestety przy tegorocznej wiośnie trudno się nimi nacieszyć – zimno nie sprzyja przebywaniu w ogrodzie, a ciągłe deszcze skracają kwitnienie. Tymczasem wiosna się kończy. Pozostaje więc mieć nadzieję na bardziej słoneczną wiosnę w przyszłym roku i zadbać o to, by za rok krzewy kwitły równie obficie.

Krzewuszka

       Zarówno krzewuszki jak i żylistki charakteryzują się  prostymi, sztywnymi pędami. Najlepszym sposobem na pobudzanie ich kwitnienia jest cięcie, które należy wykonać bezpośrednio po przekwitnięciu, bo zawiązują one pąki kwiatowe już w lecie na pędach jedno i dwuletnich. Zaniechanie cięcia powoduje, że  na starzejących się pędach co roku jest nie tylko mniej kwiatów, ale i liści.

Jaśmin

 Przystępując do cięcia zacząć od dołu,  obejrzeć sam spód krzewu i wyciąć jak najbliżej gruntu najstarsze, więc najgrubsze, zwykle mocno rozgałęzione pędy. Zostawiamy pędy młode, proste, bez rozgałęzień. Proszę się nie obawiać, że krzew zostanie przez to mocno prześwietlony. Już niebawem wypuści on dużo nowych, silnych pędów, które w przyszłym roku zakwitną. Jeśli konieczne są cięcia w górnych partiach krzewu (np. wycinanie przekwitłego rozkrzewionego fragmentu gałązki lub przycinania formujące krzew), zawsze trzeba ciąć bezpośrednio nad rozgałęzieniem lub nad pąkiem skierowanym za zewnątrz. I jeszcze jedna uwaga: trzeba to robić dobrym, ostrym sekatorem, by powierzchnie  cięcia były gładkie, bez zadziorów, bo te są dobrym miejscem do rozwoju chorób grzybowych.

      Wskazówką do wysokości cięcia jest pierwsza para całkowicie wykształconych liści pod ścinanym kwiatem. Chodzi o to, by zostawić jak najwięcej liści na krzewie – pozbawianie ich osłabia różę i wydłuża czas ponownego kwitnienia. I uwaga! Zdaniem fachowców, róż nie powtarzających kwitnienia nie powinno się ciąć latem. Jeśli jednak pozostaną na krzewie tzw. mumie czyli gnijące kwiaty lub pąki kwiatowe (co zdarza się po częstych opadach deszczu), to należy je bezwzględnie usunąć.

      Trudno rozstać się z ich urokliwymi kwiatami, ale kiedy więdną i brązowieją, a nam zależy na obfitym kwitnieniu w przyszłym roku, trzeba je usunąć. Chodzi o to, by krzew – zamiast wytwarzać owoce (nasiona) – skierował całą  energię na tworzenie nowych pędów i zawiązanie pąków kwiatowych.

     Ale uwaga, sekator odłóżcie przed tą czynnością na półkę. Kwiaty należy wyłamywać ręcznie, ostrożnie, żeby nie uszkodzić zawiązków nowych pędów. Kiedy już wszystkie kwiaty są usunięte warto obejrzeć krzew. Teraz dopiero można sięgnąć po sekator i jeśli trzeba dokonać korekty formy ( choć krzewy te powinny mieć pokrój naturalny) albo usunąć gałązki złamane lub uszkodzone; należy je wyciąć.
      Trzeba też wiedzieć, że rododendrony to bardzo wymagające rośliny. Potrzebują kwaśnego odczynu gleby i takiej jej struktury, jaka właściwa jest dla roślin wrzosowatych. W ogrodach takich stanowisk nie ma. Trzeba je stworzyć przed sadzeniem, a jeśli się tego nie zrobiło warto teraz wzbogacić podłoże wokół krzewów kwaśnym wysokim torfem i koniecznie zasilić specjalnym nawozem do różaneczników. I jeszcze jedno. Różaneczniki wymagają stanowisk wilgotnych, więc w lecie trzeba szczególnie dbać o to, by takie były. Najlepiej podlewać wodą deszczową, która ma zdecydowanie mniej wapna od każdej innej.

     W ogrodach działkowych często spotyka się sosny. Posadzone w dobrych warunkach dają corocznie duże przyrosty – nawet do 30 cm.  Po kilku latach są mocno rozłożyste, rzadkie (bo duże odległości między rocznymi przyrostami) i wysokie. Wtedy zaczyna się kłopot z zacienianiem ogrodu. Można temu zapobiec.
     Na wiosnę, kiedy drzewo wykształci już swoje przyrosty, można je skracać nawet o połowę. Nie obcinać, lecz delikatnie odłamywać. Dzięki temu drzewo rośnie wolniej, za to się zagęszcza tworząc znacznie bardziej dekoracyjną koronę.