Jest jak bywa w kwietniu. Po dwóch dniach cieplejszych, znowu zimno. Bardzo zimno. Do tego deszcz. Chwilami deszcz ze śniegiem. Jednak czasu nie da się zawrócić. Mimo złej pogody w ogrodzie coraz bardziej zielono, coraz więcej kwiatów. Tylko…

samotny ćwirek kolejny dzień pełni dyżur przy budce i uporczywym ćwierkaniem stara się zwabić partnerkę. Luksusowe mieszkanie czeka.

Połowa września to czas na sadzenie roślin cebulowych kwitnących wiosną. Wiem oczywiście, że wiele osób robi to pod koniec października i też cieszy się na wiosnę kwitnącymi roślinami, ale niewątpliwie sadzenie wrześniowe gwarantuje lepsze rezultaty. Chodzi o to, że rośliny muszą mieć czas na dobre przygotowanie się do zimy. Czym lepiej się ukorzenią przed nadejściem mrozów, tym łatwiej przezimują. Z cała pewnością we wrześniu należy posadzić przebiśniegi,  śnieżyce, narcyzy, krokusy i szachownice, bo one ukorzeniają się wolno.
      Jest jeszcze jeden powód wrześniowego sadzenia. Najlepsze cebule i w największym wyborze są w handlu właśnie teraz. Nie warto więc zwlekać z zakupem, a zakupione najlepiej zaraz posadzić, bo przechowywanie w domowych warunkach jest mało bezpieczne.

      Ogólna zasada sadzenia jest taka, że sadzi się na głębokość trzykrotnej wysokości cebul, ale na glebach piaszczystych ta głębokość może być nieco większa, a na glebach ciężkich nieco mniejsza. Cebule duże, większe od orzecha włoskiego sadzi się pojedynczo w odstępach co 10 cm, a mniejsze można sadzić po 2-3 w dołku. Warto też przypomnieć, ze w sprzedaży są specjalne koszyki plastikowe, które nie tylko ułatwiają wyjmowanie tych roślin po przekwitnięciu, ale także chronią je przed nornicami, które w okresie jesienno-wiosennym potrafią wyrządzić wiele szkód w uprawach roślin cebulowych.

       Przed przystąpieniem do sadzenia wyznaczone miejsca powinno się dobrze przygotować. Ziemię należy rozpulchnić, oczyścić z resztek  starych, butwiejących korzeni i zasilić przesianym kompostem.

To nie prawda, że latem pachną hiacynty.
Najpiękniej pachną w zimie, w imieniny matki,
Wtulone między torty słodkie i pomadki.
                           z wiersza Antoniego Słonimskiego