Kwiaty są wysłańcami Boga z innego, doskonałego świata. Są aniołami, aby człowiek całkowicie nie zapomniał co oznacza absolutne piękno.

                                                                               Zenta Mauruina
                                                                               pisarka łotewska (XIX w.)

Zimny maj nie dał nam szansy nacieszenia się w pełni ogrodem.  Liczne deszcze przyspieszyły przewkitanie wspaniałych kwiatów, a w czerwcu na razie jest podobnie. Dobrze, że można zatrzymać je w kadrze na dłużej.

       Kwitną róże. Teraz wymagają szczególnej uwagi. Zapatrzeni na kwiaty nie zawsze zwracamy uwagę na same krzewy, a tymczasem na nich pojawiają się często niepożądane pędy. Bo wszystkie róże znajdujące się w handlu są szczepione na podkładkach z dzikich róż. I otóż zdarza się, że właśnie z tych podkładek  wyrastają tzw. wilki, czyli dzikie pędy. Pokazują się zarówno na różach krzaczastych, jak i piennych.

     U tych ostatnich wyrastają z pnia, albo z gruntu, od szyjki korzeniowej. Łatwo je odróżnić, bo są mocne, z pierzastymi, jasnozielonymi, matowymi liśćmi. Proszę się nie łudzić, one nie wzbogacą krzewu, nie zakwitną równie pięknie jak pozostałe. One swoją witalnością krzew osłabiają. Należy je usuwać – odłamać u nasady lub odkopać i wyciąć. Na zdjęciu wyraźnie widać, że odrost jest grubszy od pnia róży.

  Druga połowa czerwca to czas na porządkowanie roślin kwitnących wiosną. Przede wszystkim trzeba się zająć roślinami cebulowymi, które po przekwitnięciu są mało atrakcyjne, a teraz zaczynają wyglądać wręcz żałośnie. Ich pożółkłe, przywiędnięte liście nie są ozdobą, ale dla wartości cebul w przyszłym roku powinny zostać w ziemi tak długo, aż zaschną całkowicie.

     Osoby, które nabrały już pewnej wprawy w uprawie kwiatów potrafią tak zaplanować nasadzenia na rabacie, że rozwijające się rozety kwiatów letnich przynajmniej częściowo przykrywają te, które przekwitły – sprawdza się to szczególnie tam, gdzie nie planuje się wykopywania cebul.

      Czy można pozostawiać cebule w ziemi do przyszłego roku? Można, a wręcz warto. Takie zalecenie dotyczy przede wszystkim roślin kwitnących najwcześniej, jak  przebiśniegi, śnieżyczki i śnieżyce, czy krokusy. Namnażając się w jednym miejscu tworzą zwarte kępy, bardzo dekoracyjne w czasie kwitnienia. Dodatkowo jeszcze rozsiewają się z nasion, ale proszę nie oczekiwać z tego szybkiego efektu – roślinki z nasion zakwitają dopiero po 3-4 latach. 
    

     Liście większości tych roślin zasychają i zanikają zwykle bez naszego udziału. Uciążliwe ze względów estetycznych są długie, pożółkłe liście krokusów na skalniaku – usuwam je, kiedy delikatnie pociągnięte wychodzą z ziemi. A najdłużej utrzymujące się kępy długich liści szafirków przycinam w połowie długości. Oczywiście co jakiś czas te rośliny także trzeba wykopać i rozdzielić, ale najlepiej zaraz po rozdzieleniu  wsadzić je ponownie.

     Zostawać w ziemi mogą również żonkile i narcyzy, które jednak najpóźniej po trzech latach powinny być wykopywane, bo dłuższe przetrzymywanie ich w tym samym miejscu osłabia kwitnienie. Wykopane cebule trzeba rozdzielić, ale tylko te, które rozdzielają się bardzo łatwo. Jeśli młoda cebula stawia opór przy próbie rozdzielenia, to znaczy, że nie należy tego robić, bo jeszcze nie jest gotowa do samoistnego bytu.

      Tulipany z względu na efekt kwitnienia nie powinny być dłużej w jednym miejscu niż dwa lata, bowiem każda z cebul wytwarza 3-4 cebule przybyszowe i następuje zbytnie zagęszczenie roślin. Natomiast hiacynty lepiej wykopywać co roku, bo ich cebule są bardzo wrażliwe na choroby grzybowe. Ponadto przetrzymywane w tym samym miejscu mają znacznie rozrzedzone kwiatostany.

      Z wszystkimi wykopanymi  cebulami należy postępować tak samo: trzeba je wyjąć z bryłą ziemi, uwolnić z tej ziemi, usunąć liście i zostawić do wyschnięcia na 24 – 48 godzin. Potem delikatnie ( by nie naruszyć łuski) usunąć reszki ziemi. Do czasu ponownego sadzenia cebule należy przechowywać w skrzynce wypełnionej suchym piaskiem, torfem lub trocinami, w miejscu ciemnym i chłodnym. Układa się je luźno na warstwie np. torfu i przykrywa kolejną warstwą torfu. Przechowujemy tylko cebule duże, zdrowe. Chore czy uszkodzone należy wyrzucić. Drobne można przeznaczyć na dalszą uprawę, ale czy warto? Może lepiej co roku dokupić cebule nowych, pięknych odmian.
      I jeszcze jedno: jeśli koniecznie trzeba uwolnić miejsce np. po tulipanach, a ich liście są jeszcze częściowo zielone, można wyjąć je z bryłą ziemi, przenieść w zacienione miejsce, przysypać ziemią i poczekać aż „dojrzeją” czyli liście całkowicie zżółkną.

     Zaczynają kwitnąć lilie. Jedną z pierwszych, jakie dojrzałem jest ta prastara biała lilia o zniewalającym, by nie powiedzieć powalającym zapachu. To już rzadkość w ogrodach, choć kiedyś kwitła w prawie każdym babcinym ogródku i była popularnym atrybutem zdjęć komunijnych. No właśnie,  przecież mamy już czerwiec, więc jak to było? Lilie kwitły wcześniej czy komunie były później?

      Wskazówką do wysokości cięcia jest pierwsza para całkowicie wykształconych liści pod ścinanym kwiatem. Chodzi o to, by zostawić jak najwięcej liści na krzewie – pozbawianie ich osłabia różę i wydłuża czas ponownego kwitnienia. I uwaga! Zdaniem fachowców, róż nie powtarzających kwitnienia nie powinno się ciąć latem. Jeśli jednak pozostaną na krzewie tzw. mumie czyli gnijące kwiaty lub pąki kwiatowe (co zdarza się po częstych opadach deszczu), to należy je bezwzględnie usunąć.

      Trudno rozstać się z ich urokliwymi kwiatami, ale kiedy więdną i brązowieją, a nam zależy na obfitym kwitnieniu w przyszłym roku, trzeba je usunąć. Chodzi o to, by krzew – zamiast wytwarzać owoce (nasiona) – skierował całą  energię na tworzenie nowych pędów i zawiązanie pąków kwiatowych.

     Ale uwaga, sekator odłóżcie przed tą czynnością na półkę. Kwiaty należy wyłamywać ręcznie, ostrożnie, żeby nie uszkodzić zawiązków nowych pędów. Kiedy już wszystkie kwiaty są usunięte warto obejrzeć krzew. Teraz dopiero można sięgnąć po sekator i jeśli trzeba dokonać korekty formy ( choć krzewy te powinny mieć pokrój naturalny) albo usunąć gałązki złamane lub uszkodzone; należy je wyciąć.
      Trzeba też wiedzieć, że rododendrony to bardzo wymagające rośliny. Potrzebują kwaśnego odczynu gleby i takiej jej struktury, jaka właściwa jest dla roślin wrzosowatych. W ogrodach takich stanowisk nie ma. Trzeba je stworzyć przed sadzeniem, a jeśli się tego nie zrobiło warto teraz wzbogacić podłoże wokół krzewów kwaśnym wysokim torfem i koniecznie zasilić specjalnym nawozem do różaneczników. I jeszcze jedno. Różaneczniki wymagają stanowisk wilgotnych, więc w lecie trzeba szczególnie dbać o to, by takie były. Najlepiej podlewać wodą deszczową, która ma zdecydowanie mniej wapna od każdej innej.

Pełnia księżyca, chłód czerwcowego wieczoru, wspaniały, niepowtarzalny zapach kwitnących jaśminów, ujmujący śpiew słowików i … nastrojowy fragment „Pieśni o nocy czerwcowej” K.I. Gałczyńskiego

  Ja jestem noc czerwcowa,
  królowa jaśminowa,
 zapatrzcie się w moje ręce,
wsłuchajcie się w śpiewny chód.

      Warto też wiedzieć, że naparstnica purpurowa jest niezwykle cenionym, ale i niebezpiecznym ziołem. Jej właściwości lecznicze zostały odkryte w Anglii pod koniec osiemnastego wieku i do dziś służy do wyrobu nieodzownego ciągle leku dla ludzi chorych na serce.  Dlaczego więc jest ziołem bardzo niebezpiecznym? Bo niewłaściwie użyta – jak to często z ziołami bywa – może być mocną trucizną.  Siejmy więc i sadźmy naparstnicę wyłącznie po to, by nacieszyć nią oczy.

Skalnica cienista – popularna roślina na skalniakach, ceniona głównie za płasko rozpościerające się rozetki liści. Maleńkie kwiaty na cieńkich łodyżkach nie wydają się bardzo atrakcyjne, ale…

trzeba zmienić zdanie kiedy, kiedy zobaczy sie to,  czego ludzkie oko nie widzi.

Przymiotno pomarańczowe sprawia podobną niespodziankę. Nachalne podglądanie i w tym wypadku dostarcza nieoczekiwanych emocji.